اخبار ستادی / مراسمات
سه‌شنبه   ۳۱ ارديبهشت ۱۳۹۸ / ۱۹:۴۷
دسته بندی: اخبار ستادی / مراسمات
کد خبر: ۱۰۷۷
تعداد بازدید: ۶۶۷۱

بخش اول سخنرانی دکتر حشمت الله قنبری همدانی استاد دانشگاه و پژوهشگر تاریخ اسلام در جمع مدیران و کارکنان سازمان اقتصادی کوثر – 15 رمضان الکریم 1440

سلام علیکم. عصر حضرت امام حسن (علیه السلام) در دوران حیات نورانی او از جنس رموز قرآن است و این برای زندگی اهل ایمان و مسلمانان بسیار دردناک است که وقتی تمام مصادق و مسائل تاریخی را ورق می زنیم و مطالعه می کنیم، نمی شود آشکارا و برهنه یک حقیقت درخشان روشنی را به گستره زندگی اولاد آدم ارائه کرد.

البته این موضوع انحصار به حضرت امام حسن (علیه السلام) ندارد حتی آن کسانی که فکر می کنیم از آنها آگاهی کامل و جامع یا شنیده هایی داریم مثل وجود مبارک حضرت علی (علیه السلام) یا حضرت سید الشهدا (علیه السلام)، آنها هم مجهولاتشان نسبت به معلوماتشان مانند قطره ای است در اقیانوس.

علت این ناشناخته بودن این است که همه آنهایی که دست به قلم برده اند از عامه و امامیه، گمانشان این است که اگر مطالعه کنند، اخبار را دریافت کنند یا احادیث را مورد بررسی قرار بدهند یعنی حقیقت وجود مبارک معصوم را دریافت کردند و این فهم بسیار اشتباه است.

همه آن چه ما از پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) دریافت می کنیم، چه در کتاب وحی و چه در اخبار و احادیث، همه آدرس های زندگی ماست؛ لذا شما در قرآن کریم ملاحظه می کنید که ذات اقدس متعال به مردم و اهل ایمان نشانه پیغمبر را نمی دهد که بروید و ببینید پیغمبری مرسول شده که مثل شماست، می فرماید که " قُل " یعنی خود بگو؛ قُل اِنما انَا بَشَراٌ مِثلُکُم، نفرمود که " یا إیها الأنسان " یا " یا إیها الذین آمنوا انما بشراٌ مثلکم " یا " هو بشراٌ مثلکم "، اگر خداوند این را می فرمود، معنایش آن بود که تمام وجود مبارک حضرت نبوی (صلی الله علیه و آله و سلم) در ما قابل بازیافت است و می توانیم آن را درک کنیم یا بفهمیم و گمان این می شود که او وسعت و عمق پیدا کرد و ما چون پیدا نکردیم عقب ماندیم، خیر اینگونه نیست، بلکه به خود پیغمبر فرمود " قُل اِنما اَنا بَشَراٌ مثلُکُم "

این فرمایش یعنی چه؟ یعنی یک لحظه نگاهتان را برگردانید، من زندگی سالمی در ترازوی وحی را برای شما تعریف کردم، در سیاست، اقتصاد، اجتماع، در نظام اخلاق در خانه و خانواده و در همسایه داری، هر شأنی که اقتضای حیات بشری می شود، من نسخه ای را عمل کردم که قله وجودی شماست، لذا فرمود " لِقَد کانَ لَکُم فِی رَسُولِ اللهِ حُسنهً الحَسَنه "؛ حُسنه یعنی چه؟ یعنی آن مدل و الگوی در دسترس، اما پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود که علی، هیچ کسی حقیقت تو را دریافت نخواهد کرد جز خدا و من، و خدا را هم کسی در حقیقتش درک نخواهد کرد جز من و تو، و کسی هم به غیر از خدا و تو، من را نخواهد شناخت، در حق معرفت همدیگر.

پیغمبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) وقتی مبعوث شد در میان یک مردمی مبعوث به رسالت شد که خود قرآن از آنها تعبیر به جاهلیت می کند، اما تعریف جاهلیت از نگاه قرآن با تعریفی که عالمان و مورخان اسلامی کرده اند بسیار متفاوت است.

ما اگر ذرات وجودمان را بشکافیم و قرار باشد از جاهلیت عربِ عصر بعثت گزارش گیری کنیم، خواهیم گفت که عرب جاهلیت، یک مردمان متحجرِ بی منطقِ فادق و جدای از بهداشت، بی سواد، وحشی و درنده است؛ عموماً همان نکاتی که در امروزه مطرح می شود، اما آنهایی که این سخن را می گویند، به معنای اصطلاحی، به اعراب عصر جاهلیت تهمت زدند. آنها مردمان بودند، دارای افکار مدون؛ مثلاً بخش بزرگی از قوانین اسلام را قوانین امضایی باید دانست.

 قوانین امضایی یعنی چه؟ یعنی این قانون در عصر جاهلیت، مثل قانون ماه های حرام، تصویب و وضع شد و چهار ماه فرصت گذاشتند تا رفع مخاصمه شود. در این چهار ماه، فرصتی بود که اگر مخمصه ای باشد، جمع شود یا جنگی به اصلاح رسد؛ پس یک فرصتی برای بازخوانی خود مردم بود.

عمر این قانون، چهارصد سال است که در هر 100 سال یکبار نقض شده است وآنقدر در میان اعراب این نقض زشت بود که این نقض ها را " حرب الفجار " نامیدند، یعنی جنگ های گناه آلود.

در جامعه امروزی ما، در یک مسافت جغرافیایی کوتاه، چند گناه در ماه های حرام رخ می دهد؟ آن وقت ما به آن ها جاهلیت می گوییم؛ آنهایی که قانون دست نوشته خودشان، یعنی ماه های حرام را هر 100 سال یکبار نقض کردند؛ البته این قانون دیگر قانون عرب نیست، بلکه قانون دین است.

کاری که پیغمبر اعظم (صلی الله علیه و آله و سلم) کرد، این بود که با مردمانی طرف حساب شد که با جدا افتادن از تعالیم ابراهیم خلیل ( علیه الصلوه والسلام) از هدایت وحی خالی شده و هویت انسانی آن ها خدشه دار شد و هر جا که تربیت انسان از هویت انسانی و هدایت الهی خالی شود، همان جا آغاز نقطه جاهلیت است؛ در این فرقی ندارد کجای عالم ایستاده اید. ما همیشه به دنبال یک اباجهلی هستیم تا او را جاهل بنامیم و تحقیرش کنیم. در نگاه قرآن، جاهلیت یک فرآیند است. شما باید مراقب باشید که هیچ وقت در این جاهلیت گرفتار نشوید و سقوط نکنید.

اباجهل، دانشمند بزرگی بود، به او " ابوالحکم بن هشام " می گفتند، شما احتجاجات پیامبر را با اباجهل مطالعه کنید؛ می بینید که همه آن ها در مورد ملکوت عالم است. پیغمبر عظیم الشأن  (صلی الله علیه و آله و سلم) که زمان اضافی و بیکاری ندارد که بخواهد وقت خود را برای طرح استدلال و احتجاج با کلام بیهوده یک فرد هدر بدهد. اگر اباجهل علم و دانش بزرگی نداشت، پیغمبر می توانست معجزه فعلی کند، یعنی به عنوان مثال ماه را دو تکه می کرد یا مُرده ای را زنده می کرد و از این قبیل معجزه های سخت؛ اما آن اتفاقی که باعث شده بود مردم در عین علم و دانایی در جاهلیت باشند، تغییر سبک زندگی آن ها با جدا شدن از آئین ابراهیم خلیل (علیه الصلوه والسلام) و شکست حریم انسانی بود. سبک زندگی آن ها که تغییر پیدا کرد، تنزل پیدا کردند و موقعیت خود را تخفیف دادند و تحقیر کردند تا جایی که مثل روزگار ما به آن ها جماعتی سوسمار خور، بی ارزش، بی تعقل، بی تفکر و بی سرو پا نگاه می کند؛ البته این گونه نیست.

رهبر عالی قدر اسلام  (صلی الله علیه و آله و سلم) سیزده سال بعثت و ده سال دوران هجرت را زحمت کشیدند تا از آن مردم متکاثر، ثروت اندوز، خیانتکار، مردمانی که خلق و خوی آنها نظام استکباری بود و جنس رفتارهایشان در پنهان و آشکار از جنس نظام سلطه بود با تغییر در سبک زندگی آن ها را به امت واحده تبدیل کرد که این مسأله باعث شد مردم یاد بگیرند برای یکدیگر زندگی کنند، نه صرفاً برای خود.

مردمی که در تجارتشان خیانت و سوء استفاده از دیگران بود، به جایی رسیدند که که اگر در آمدشان 20 درهم می شد، دست خود را از بیت المال قطع می کردند؛ زیرا اولین نظام مالی مدون در کره زمین را پیامبر عظیم الشأن اسلام  (صلی الله علیه و آله و سلم) تأسیس کردند، به طوری که درآمدها و هزینه ها، تابع قاعده ای دقیق بود.

قاطبه مسلمانان یارانه دریافت می کردند، اما در این بین اگر کسی بیش از 20 درهم دریافت می کرد، خودش یارانه اش را حذف و به خزانه اعلام می کرد که دیگر سهمی در بیت المال ندارد.

این تغییر در سبک زندگی باعث ایجاد تمدنی نوین شد، تمدن نوین اسلامی که باعث جریان تمدن ساز شد. تمدن اسلامی به معنای ساختن شهرها در کنار آبادانی ها نیست، بلکه ایجاد حیات در کنار دل آبادی و تربیت درست است؛ به عبارت دیگر، تمدن اسلامی یعنی آب حیات به جامعه انسانی عرضه داشتن و آبرو های رفته را بازگرداندن.

 لذا پیامبر اکرم  (صلی الله علیه و آله و سلم) سبک زندگی نوین را در اتصال مردم به تعالیِ ذات اقدس توحید تعریف کرد، مردمانی تحرک و تغییر پیدا کردند که در اصل رسالت می زیستند، نه در زمانی که موسوم به فتوحات است. تمدن های بزرگ در حقیقت تابناک اسلام حذف شدند، در طول تاریخ هیچ تمدنی همانند تمدن اسلامی نمی بینید که به این اندازه تمدن های بزرگ مانند: مصر و آتن را در خودش هضم کرده باشد.

بعد از این که پیامبر اکرم  (صلی الله علیه و آله و سلم) از دنیا رفتند، جریان نفوذی با یک روش و منش مسالمت و مدارا، همان رفتاری که پیغمبر ایجاد کرده بود را پیش گرفتند و مردم را گرفتار اولی، دومی و سومی کرد، به این دلیل که سبک زندگی در جامعه دینی را تغییر دهد، آن هم به صورت تدریجی و آهسته.

همان مردمی که اگر بیش از 20 درهم دریافت می کردند، سهم خود را از بیت المال قطع می کردند و از آن همان مقدار انفاق هم می کردند، جذب دنیا شدند، میل به دنیا پیدا کردند و ثروت های بزرگ وارد قلمرو اسلامی شد.

بدین ترتیب در پنج سال دوم آرام آرام سبک زندگی مردم تغییر کرد و گرایش به دنیا در آن ها رونق گرفت و خواص اسلامی شروع کردند به مال اندوزی تا جایی که در خانه سعد بن ابی وقاصی که در شعب ابی طالب با هسته ای از خرما 48 ساعت زندگی می کرد به دلیل ثروت حرام فرزندی به نام عمر بن سعد به دنیا آمد که کشتن حسین بن علی (سلام الله علیه) را به عنوان فضلیت و افتخار قبول کرد و این شد که تمام امت اسلامی به هر مقدار که درآمد داشتند، ناراحتی و مشکلاتشان بیشتر می شد؛ بی حیایی ها حریم جامعه را لکه دار کرد، مردم به لحاظ اقتصاد و معیشت آباد شدند، اما راضی نشدند.

همین مردم به دنبال حضرت علی (علیه السلام) آمدند، زیرا یقین داشتند حضرت، ضامن امنیت کار و کاسبی آن ها خواهد بود و چون امیرالمؤمنین (علیه السلام) این را می دانست، فرمود: " دَعونیِ و التَمِسُوا غَیرِی " مرا رها کنید و کسی دیگر غیر از من را بجویید.

بعد از این که بی ادبانه هفت شبانه روز به امیرالمؤمنین (علیه السلام) فشار وارد کردند، ایشان فرمودند: آینده پر فتنه خواهد بود، اگر من بر سر کار بیایم با ستادهای شما هماهنگ نخواهم بود " و لَتُبَلْبَلُنَّ بَلْبَلَةً وَ لَتُغَرْبَلُنَّ غَرْبَلَةً " به این معنا که اولین اقدام سیاسی بعد از به دست گرفتن حکومت، غربالگری خواهد بود.

اقدام بعدی حضرت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) برخورد با مفسدین اقتصادی و اصلاح نظام مالی بود؛ زیرا لازمه حکومت دینی اصلاح این دو امر است و فرمودند: به مساوات یارانه بدهید و نتیجه این شد که زمانی که حضرت از دنیا رفتند و به شهادت رسیدند در قلمرو اسلامی هیچ کس نبود که بدون سرپناه باشد.

زمانی که امیرالمؤمنین (علیه السلام) تصمیم بر تغییر در عمال حکومت گرفت، از جانب عده ای اعتراض شد و مدعی شدند این کار خلاق سیاست است، حضرت فرمود: کار عبد الله را عبد الله انجام می دهد نه عبد شیطان.

مُغِیرَة بن شُعبَه خدمت حضرت علی (علیه السلام) آمد و درخواست کرد هر کسی را می خواهید از حکومت و دولت حذف کنید، اما اجازه دهید معاویه بماند، در این جا امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) فرمود: برای یک ساعت در شب تاریک، ریاست معاویه را بر مسلمین تحمل نخواهم کرد.

اکنون این سؤال پیش می آید که چرا می خواستند برای معاویه از حضرت علی (علیه السلام) حکم بگیرند؟ پاسخ این است که اگر از حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) برای یک ساعتِ معاویه امضاء می گرفتند، بحران مشروعیت بنی امیه تا ابد از بین می رفت و نه فقط از بین می رفت، بلکه تمام نابسامانی هایی که بنی امیه بعد از رحلت پیامبر  (صلی الله علیه و آله و سلم) انجام دادند، با امضاء حضرت علی (علیه السلام) اصلاح می شد. امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) فرمود: ابدا.  نتیجه آن چه شد؟ سه جنگ به حضرت علی (علیه السلام) تحمیل شد و نگذاشتند که فرزند ابیطالب (علیه السلام) نفس راحتی بکشد؛ اگر مردم با حضرت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) همراهی و به فرموده هایش عمل می کردند، امروز اکسیر حیات آفرین از جنس توحید در زندگی مردم دیده می شد، آن وقتی که حضرت در محراب کوفه به شهادت رسیدند، حضرت امام حسن مجتبی (علیه السلام) جانشینش شد.

اولین حرفی که افرادی چون ابوموسی اشعری، اشعث بن قیس، مغيره بن شعبه در مورد امام حسن (علیه السلام) گفتند، این بود که حسن بن علی (علیه السلام) مانند پدرش نیست او به جدش پیامبر شبیه است و اهل صلح است. آن قدر گفتند صلح که تا به امروز تصویر ما از امام حسن (علیه السلام) صلح است. در حالی که معمار و منتشرکننده این صلح اشعث بن قیس بود، امام حسن مجتبی(علیه السلام) هیچ صلحی نکردند، ایشان فتح الفتوح کردند.

وقتی عمال نظام سلطه دیدند از موضع پایین دست نمی توانند از حضرت علی (علیه السلام) امضاء بگیرند و این بحران را رفع کنند و از جهتی چون وضعیت متزلزل مردم را تشخیص داده بودند و می دانستند امام حسن (علیه السلام) تنها و غریب می ماند؛ گفتند اگر بتوانیم از فرادست، حسن بن علی (علیه السلام) را وادار به بیعت کنیم، از موضع بهتری به هر آن چه که از حضرت علی (علیه السلام) خواستیم و اجابت نشد، به دست خواهیم آورد؛ فتح الفتوح امام حسن (علیه السلام) ایشان این بود.

شرایط هم بسیار عجیب پیش رفت، بدین معنا که سلطه بنی امیه وسیع تر و عمیق تر شده بود و اسلام ستیزی مردم حتی نسبت به دورانی که در اختیار حکام تغییر دهنده مسیر سرنوشت بود هم افزون تر شده بود، این جا بود که مردم نگریستند که هیچ تفاوتی میان حضرت امیر المؤمنین علی (علیه السلام) و امام حسن ( علیه السلام) نیست، مطلقا.  

مردم در نهایت زمینه را آماده کردند و به معاویه نامه نوشتند. در ابتدا شایعه کردند که حسن بن علی (علیه السلام) با معاویه صلح کرده است و در قبال صلح به دنبال برنامه جامع توافقی اقدام مشترک می باشد و در ازای آن درآمدهای عراق را می خواهد، پول و زر می خواهد این مسائل را بی وقفه منتشر می کردند به طوری که گاهی وقت ها می گفتند مقداری از این پول ها را به برادرش حسین بن علی (علیه السلام) می دهد، حتی به کودکان هم می گفتند این ها در بازار ارضی هم سهم دارند، چه کسانی این شایعه پراکنی ها را می کردند؟ کسانی که هفت نسل خود در مفاسد دنیوی غرق بوده اند؛ امام مجتبی (علیه السلام) این فتنه ها را آشکار کرد.

باور کنید معاویه هیچ احتیاجی به صلح با امام نداشت، چون امام تنها بود. در زمانی که به اردوگاه مدائن رفت، یک نفر هم در حج با امام حسن (علیه السلام) خارج نشد و امام را در همان اردوگاه رها کردند.

تنها کسی که در میان دوست و دشمن فخامت امام حسن (علیه السلام) را درک کرد، معاویه بود و می دانست همه شایعه افکنی ها و رفتارهای نا به هنجار از سوی مردم بازی است و اگر رأی حسن بن علی (علیه السلام) را نداشته باشد هیچ چیز نخواهد داشت. معاویه ای که نظیرش در سیاست و در کره زمین فقط عبدالله بن مأمون بود، حالا متوجه شده امام تنها است و تمام قلمرو اسلامی در اختیار معاویه می باشد.

معاویه عبدالله بن عامر و و ابن سنبله را با یک کاغذ سفید امضاء شده، مأمور کرد و گفت: هر آن چه که حسن بن علی (علیه السلام) بنویسد، می پذیرم؛ این علامت کم عقلی معاویه نبود، بلکه او در تنیده های خود گرفتار شد و وجود مبارک امام حسن (علیه السلام) از مدل پیامبر در صلح حدیبیه پیروی کرد؛ روز حدیبیه پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) برنامه جامع اقدام مشترک با قریش را به فرد دیگری نداد، بلکه فرمودند: باید علی بن ابی طالب (علیه السلام) بنویسد، به این دلیل که اگر به دست دشمن نوشته شود، با ترجمه و تفسیر خود تحمیل می کند، پیامبر هم تنها بود؛ معتقد است که اگر به ادبیات دشمن اعتماد کردید، تاوانش را هم باید بدهید.

در واقع حضرت امام حسن مجتبی (علیه السلام) توافق کرد، چون معاویه به دنبال ریاست بود؛ ریاست و زمامداری بر جامعه اسلامی یکی از شئون امام حق است که آثار آن به قلب مردم بر می گردد. به عبارت دیگر اگر مردم شایستگی داشتند در سایه زمامداری خلیفه الله قرار می گیرند و اگر این شایستگی را از دست دادند لاجرم به نکبت معاویه مبتلا خواهند شد؛ امام که ضرر نمی کند، این مردم هستند که خسارت می بینند. درواقع فتح الفتوح امام حسن مجتبی (علیه السلام) عمیق تر از فتح الفتوح حدیبیه پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) بود. امام حسن(علیه السلام) در پی نامه ارسالی معاویه کاتب شدند و این گونه نوشتند " هذا ما صالح علیه ". این توافق جامع که منتشر شد، تارو پود بنی امیه بهم ریخته شد.

طی این توافق، معاویه متعهد شد در حکومت به کتاب خدا و سنت پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) عمل کند؛ ذیل هر بندی از توافق، امام حسن ( علیه السلام) کربلایی ساخت؛ به طوری که 50 نفر از یاران امام حسین (علیه السلام) در کربلا، تربیت یافته دستان مبارک امام حسن مجتبی (علیه السلام) بودند.

بند دوم توافق این بود که معاویه حق ندارد خودش را در اجتماعات مسلمانان امیرالمؤمنین بنامد؛ یعنی وقتی معاویه در مسجد عراق می شود و در مقابل مردم می گوید من امیرالمؤمنین هستم، عده ای فاسق پای حرف های او نشسته اند، یعنی او امیر فاسقین است نه امیرالمؤمنین؛ در حالی که مؤمن، حسن بن علی (علیه السلام) است.

سایه دینی غیرت امام حسن بن علی ( علیه السلام) است که مدافعین حرم متولد 70 و 80  ما پرورش یافته اند و بدتر از صدام را از سوریه بیرون کردند؛ اگر ملت ایران پای ولایت نمی ماندند، بی تردید اکنون به جای شما عزیزان برادران داعشی نشسته بودند، مدافعان و ملت، با هدف ایستادگی و تعهد به مقام والای ولایت پیش رفتند.

بنده مدعی هستم و در هر مجمع علمی در هر جای دنیا که باشد، اثبات خواهم کرد که توافق امام حسن (علیه السلام) در واقع، تأسیس یک نظام دیپلماسی خلاق، پویا و هجومی است، مگر می شود یکی بود اما همه باشید، می شود یک تَن باشید و در یک طرف خلقت قرار بگیرید و حق باشید و همه با هم باطل باشند؟ پيامبراکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در مورد امیرالمؤمنین علی ( علیه السلام) فرمودند: " عَلِيٌّ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَ عَلِيٍّ يَدُورُ حَيْثُمَا دَارَ علي با حقّ است و حق با علي، هر کجا علي باشد، حق هم آن جاست. حق به دور علي مي‌گردد "

این فتح الفتوح امام حسن مجتبی (علیه السلام) است. بنگرید، وجدان بشریت در یک طرف و جریان تهاجم و تخاصر از طرفی دیگر به این نتیجه رسیدند که هیچ راهی به جز حذف اهل بیت (علیهم السلام) وجود ندارد. اگر معاویه به نتیجه می رسید، دلیلی برای عملیاتی کردن حصر امام حسن مجتبی (علیه السلام) نداشت. 10 سال برای حذف امام مجتبی (علیه السلام) نقشه کشید و تلاش کرد؛ زیرا تنها امام حسن مجتبی (علیه السلام) بود که حق در او تعریف می شد. عزت مؤمنین به فتح الفتوح امام حسن مجتبی (علیه السلام) است. 10 سال پس از امام حسن (علیه السلام)، امام حسین (علیه السلام) به آن توافق پایبند بود و فرمودند در اسلام هیچ سندی محکم تر از این نیست. و صلی الله علی نبینا محمد و آله و سلم.

انتهای پیام /

 

آخرین اخبار

بازدید مدیران ارشد سازمان از معادن گروه سرمایه گذاری توسعه صنایع و معادن کوثر در استان های لرستان و کردستان

گزارش تصویری دهمین دوره کلاس خوداشتغالی دام سبک پُر تولید

خط مقدم جهاد (مروری بر بیانات مقام معظم رهبری درباره جهاد سازندگی)

گزارش تصویری همایش آموزشی بازار سرمایه، تهران 29-3-98

رونق تولید، تنها راه نجات اقتصاد

حضور مجتمع آزمایشگاهی کوثر در بیست و ششمین نمایشگاه بین المللی صنایع کشاورزی ، مواد غذایی، ماشین آلات و صنایع وابسته

تشکیل جهاد سازندگی به فرمان امام راحل عظیم الشأن (قدس سره) دکترین جمهوری اسلامی برای ساخت و آبادانی روستاها و الگویی برای رفع محرومیت زدایی

گزارش تصویری فعالیت های شرکت کشت و صنعت خاوردشت

افزایش دو برابری ظرفیت تولید شرکت کشت و صنعت خاوردشت در سال رونق تولید / راه اندازی خط تولید روغن بکر با استفاده از توان متخصصان داخلی و بهره وری از ظرفیت موجود در آینده نزدیک

تولید و عرضه دو محصول جدید روغن ذرت (غیر تراریخته) تصفیه شده با برند " لیفود " و فول فَت جهت تأمین نهاده های دامی به بازار در سال رونق تولید

پربازدیدترین اخبار